Het is zaterdag, 5 april 2008. Onder erbarmelijke weersomstandigheden spit ik mijn tuin. Ik heb hulp gekregen van een 72 jarige buurman. Leeftijd zegt in dit geval niets. Hij laat me als het ware alle hoeken van het veld zien. Ik ben onder de indruk van hem en van het materiaal waarmee hij werkt. Zijn spade is tot op de helft versleten. Het is maar goed dat deze schop niet spreken kan. Rustig, maar gestaag vordert het werk en wat ooit een groene grasmat was, verandert langzaam in een zwarte zanderige vlakte.

Vandaag wordt de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen verreden. Mijn gedachten gaan enkele jaren terug toen ik zelf de ronde fietste. In gedachten beklim ik opnieuw de met kasseien geplaveide hellingen in de Vlaamse Ardennen. Illustere namen als Oude Kwaremont, Koppenberg, Berendries en Kapelmuur dringen zich aan mij op.
De barometer daalt ondertussen rustig verder. Morgen wordt de echte Ronde van Vlaanderen voor profs gereden. Op hetzelfde tijdstip vindt de jaarlijkse openingstocht van de Keitrappers plaats. De weergoden voorspellen weinig goeds. Wind, regen, hagel en misschien zelfs natte sneeuw. Ik neem me voor om pas morgen ochtend over mijn deelname te beslissen.

Zondagmorgen valt het weer alleszins mee. Het is tenminste droog. Er dreigt zelfs een flauw zonnetje. Bij de Lichtenvoordse sporthal verzamelen zich een veertigtal Keitrappers. Ongeveer de helft gaat het vandaag proberen op de racefiets. De anderen kiezen vandaag voor de ATB. Ook ik fiets vandaag met dikke banden. Het peloton verlaat Lichtenvoorde richting Harreveld. Als een groene sliert slingert de meute zich door de Achterhoekse coulissen.

Al snel worden in de verschillende koppels de fietsplannen voor het komend seizoen uitgewisseld. Allerlei wetenswaardigheden worden met elkaar doorgesproken. Ik hoor voor het eerst van het plan van enkele Keitrappers om Trontheim - Oslo, een tocht over 540 km tijdens de middernachtzon in Noorwegen, te fietsen.

Na ongeveer 30 kilometer stoppen we bij Taverne IJzervoorde, ook wel bekend onder de naam cafe Zus en Zo. De aangebouwde entree spot met alle regels van een verantwoorde architectuur. Het is er gewoon tegen aan geplakt. Het deert me niet. Deze taverne heeft nu al mijn hart gestolen. Als ik na binnenkomst de tegeltjeswijsheden lees, realiseer ik me nog meer dat de organisatie van de openingstocht een bijzondere tent heeft gevonden. Als ik de tekst op een van de tegels mag geloven wordt iedereen hier gelukkig. Soms als je komt. Soms als je gaat. De entree belooft veel goeds voor de werkelijke kroeg, een ouderwets aandoende huiskamer. Rode kleedjes op de formica tafels. De leidende kleur is donker bruin en het ruikt er rokerig. Er hangt van alles aan de muur. Van ouderwets boerengereedschap tot opgezet gevogelte en ander klein wild. Dit cafe zal veel van haar sfeer verliezen als straks de anti rookmaffia ook het roken in de horeca verbiedt. Ik kan me nog niet voorstellen hoe het is als over een tijdje de plaatselijke boeren en veehandelaren met hun platte petten en modderige klompen, borrels drinken zonder een sigaar op te steken. Opeengepakt zitten we in deze te kleine ruimte. Het deert ons niet. We drinken koffie en eten krentenwegge.

Op pantoffels sleept de 78 jarige uitbater zich door het cafe. Vraagt of alles naar wens is en vertelt in het voorbijgaan dat het niet goed met hem gaat. Hij heeft de afgelopen week in het ziekenhuis allerlei onderzoeken moeten doorstaan. Hij ziet er inderdaad grauw uit. Als ik hem wat op probeer te beuren lukt dat niet. Met een treurige glimlach kijkt hij richting de schappen, waarop de flessen sterke drank staan. Ik ken geen bakker die zijn eigen brood niet lust. Ik heb er meer dan voldoende van genomen. Uiteindelijk win je het er niet van. Daarna verdwijnt de kroegbaas, mij in verwarring achter latend, met gebogen rug, schuifelend op zijn pantoffels achter de toog.

Na de pauze splitsen de groepen zich. De racefietsers rijden via landelijke weggetjes terug richting Lichtenvoorde. De ATBers over verschillende zandpaden. Hoewel het droog blijft en het zonnetje zelfs af en toe schijnt zijn de paden door de aanhoudende regenval in de afgelopen periode zwaar. Ik heb het gevoel met een leeglopende band te rijden.
Mijn gedachten gaan tijdens de weg terug nog regelmatig naar het merkwaardige cafe en het aangrijpende moment met haar kastelein. Een Vlaamse sfeer in een Achterhoekse omgeving, gaat er door me heen.

Terug in Lichtenvoorde besluit ik niet mee te gaan voor een afzakkertje. Ik heb genoeg cafe voor vandaag gezien. Thuis zet ik me voor de televisie om de finale van de Ronde van Vlaanderen te zien. Stijn Devolder (Quick.Step) wint de 92e editie van de Ronde. Na een solo van meer dan 25 km heeft de Belgische kampioen aan de streep in Meerbeke veertien seconden voorsprong op Nick Nuyens, die in een spurt met twee de Spanjaard Juan Antonio Flecha verslaat.

JM