Wordt vervolgd, al is dat niet zeker. Zo is ons vorige verhaal geeindigd.

Inmiddels hebben we een prachtige week achter de rug en is hier het vervolg, zeker en vast.

Hoe geweldig is het om vanuit een snel kouder wordende Achterhoek, te landen op Mallorca met 27 ºC. De jas, lange broek en trui kan voor even onderin de koffer; zomerjurkjes, topjes en zonnebril passen hierbij veel beter.

Op zo'n eerste dag gelijk maar de omgeving verkennen. Het lawaai, de muziek en het neonlicht komt ons al tegemoet, we zijn op de kermis terecht gekomen. Maar dan eentje die het hele jaar doorgaat. Voor een moment zijn we verbijsterd en kijken goed om ons heen. De Bierstrasse is er voor de liefhebber van grote pullen bier en sangria per liter; de Boulevard voor het - zien en gezien - worden. Mensen spoeden zich van happy hour naar happy hour en danseressen proberen de klanten aan zich te binden. We krijgen invitaties om vooral binnen te komen. Dat is geen prestatie of verdienste, want die uitnodiging krijgt iedereen. Wir haben die besten Margaretha's. Of Nein Danke, die beste Margaretha haben wir schon.

Zien en gezien worden op de boulevard.

We zijn immers gekomen om te fietsen. De bestelde fietsen worden bij het hotel gebracht en zijn prima. Hannes helpt ons met zadel, pedalen en een juiste afstelling. De remmen controleren, een rondje rijden, ja dat alles voelt heel goed. We gaan er tegenaan, ofwel de goesting is meer dan in orde.
Echter, we kunnen niet op weg. 's Morgens regent het, ook al wordt ons beloofd dat het maar een uurtje duurt. Regen op Mallorca betekent niet fietsen, want de weg wordt spekglad. Vooral de witte strepen zijn berucht, je gaat gegarandeerd onderuit.
Dus wordt van de nood een deugd gemaakt en pakken we de bus naar de hoofdstad Palma.

Shoppen en chillen is ook helemaal niet verkeerd. Cultureel beginnen met een bezoek aan de prachtige kathedraal en dan kunnen we los! Echter, de winkels blijven gesloten. Het blijkt een nationale feestdag te zijn, de dag waarop Columbus in 1492 Amerika ontdekte.
Grootse plannen worden daarmee teruggebracht naar waar het allemaal om is begonnen, de fiets. Gelukkig kunnen we in de namiddag wel van start voor de eerste etappe.
Even wennen nog, maar de spieren zijn opgewarmd en de adrenaline begint te stromen. Doel is een bezoek aan het nieuwe Hilton hotel, dat zo'n twintig kilometer landinwaarts ligt. Een prachtig opgeknapte buitenplaats met kapel. We lopen wat buiten rond en net als we denken weggestuurd te worden, worden we uitgenodigd binnen te komen. We lijken hier niet te passen in onze wieleroutfit en schraggelend met plaatjes onder de schoenen over de kasseien. De charmante gastheer laat niets merken, en doet voorkomen alsof ons groepje heel normaal is in deze omgeving. We zien hooguit een opgetrokken wenkbrauw bij de andere gasten.

Te zien zijn meerdere zwembaden, tennis- en voetbalvelden, hele luxe kamers en super de luxe kamers. We voelen de gecapitonneerde stoelen, strelen de zachte handdoeken en willen weten welke beroemdheden al in de bruidssuite hebben geslapen. Tot ziens, zegt de gastheer bij het afscheid.

Tot ziens¦.. een mooie gedachte, wie weet?

De volgende dagen wordt het fietsen serieus opgepakt. Met de hulp van kaarten worden op het terras mooie routes samengesteld, maar met fietskaarten alleen redden we het niet. De bewegwijzering is slecht; de wegen rondom Palma waar we door moeten erg druk. Hulp wordt gezocht bij iedereen die er maar een beetje Spaans uitziet. De ene keer worden we op de juiste weg gezet door een man met kinderwagen, dan weer stopt een wielrenner om een eind met ons op te fietsen of, als het echt wanhopig wordt, rijdt een man met auto ons voor door een wirwar van steegjes. Hulp wordt dan ook graag gegeven. Of de hulpeloze aanblik van een stel verdwaalde meiden hiervan de oorzaak is, is voer voor psychologen.

We fietsen over drukke wegen, maar vinden ook die machtig mooie binnendoor weggetjes. Waar je niets anders hoort dan het steunen van de fiets als het omhoog gaat en het suizen van de banden tijdens de afdaling. Het is nooit te steil, maximaal 7.5%; meestal glooiend gaat de weg op en neer. Onverwacht treffen we een onverhard gedeelte.Tussen de keien proberen de wielen hotsend en botsend een eigen weg te vinden.

De workshop band verwisselen kan succesvol worden genoemd.
We zijn erin geslaagd om 2x een lekke band te vervangen; het wiel goed terug te plaatsen en de remmen weer in positie te brengen, hulde aan onszelf.

Het samen fietsen gaat geweldig. Iedereen kan zijn bijdrage leveren aan het kopwerk; er zijn nauwelijks fysieke verschillen. In harmonie wordt gezwoegd, pijn geleden, gejubeld en zorgzaam gevolgd of ieder goed naar boven en beneden komt. Is dit nu kenmerkend voor vrouwen? Zijn mannen meer competitiegericht? Bekende (vaak Belgische) wieleruitdrukkingen verwijzen daar wel naar: haantjesgedrag, elkaar de kloten afdraaien, de pees erover leggen. Het verschil tussen mannen en vrouwen in de sport, wellicht een onderwerp voor een volgende clinic?

Met elkaar fietsen we ongeveer 400km. en sluiten daarmee het zomerseizoen af.
We hebben genoten van heerlijke fietsdagen en veel gezelligheid.
Niet alles is verteld, maar wie wil nu alles weten?
Ons motto? Droog jezelf en drink wat.
Laat het winterseizoen maar komen.

Adri, Astrid, Bernadet, Ellie, Lidwien, Margriet