| Tene naor boaven: Weissensee 2011 |
|
Ik kan niet schaatsen. Nooit gekund ook. Als laatste kinderen in de rij, kregen mijn tweelingzusje en ik de afdankertjes. Van de Friese doorlopertjes was niet veel meer over. Het leer was allang vervangen door strotouw; de ijzertjes bot als maar zijn kan. Onze pa dacht dat het nog wel kon. Het was duidelijk de tijd dat kinderen nog kinderen werden genoemd en geen prinsesje of kleine Tarzan. De oudere broers kregen de opdracht op ons te letten. Nou die hadden daar duidelijk niet veel trek in. "Wi'j bindt jullie één keer de schaatsen onder en dan wille wi ‘j jullie neet mear wear heuren!" Binnen een minuut waren de doorlopertjes los en was het gebeurd met het schaatsen. Nog een stukje glier'n en dan maar weer op huis an.
Nee, dan de schaatsmatadoren die in januari de Weissensee gaan schaatsen, een alternatieve Elfstedentocht over 200km. Wie zijn ze en hoe is het hun vergaan?
De voorbereiding
Op een dergelijke onmundige inspanning kun je je niet zorgvuldig genoeg voorbereiden. Jos Meulenbeek, Jan Doppen en Wim Halink gaan dan ook op schaatsles. De belangrijkste les is het zo lang mogelijk glijden op de schaats. Je hoeft dat niet alleen te doen, maar mag de hand van een andere leerling vasthouden om zo samen over het ijs te zwieren. Jos wordt gekoppeld aan een blond meisje van 18 jaar in een rood jasje. Hoe gelukkig kun je zijn! Op de terugweg in de auto vertelt Jos over zijn prille erotische gevoelens tegenover alles wat meisje en 18 jaar is. En een rood jasje aan heeft. Simon Goede, Lau Reukers en Willy Schurink hebben het paar gezien en vragen zich af waarom zij geen les hebben genomen. Aan de schaatstechniek valt immers altijd wat te verbeteren. Ook al ben je, zoals Simon bijna met schaatsen aan geboren.
Jos kan haast niet wachten op de volgende les. Jammer, maar hij krijgt een nieuw schaatsmaatje. Een man uit Zieuwent met een groot lichaam en enorme kuiten. Een beste kameraad om mee te ouwehoeren en een pilsje te drinken, maar niet Jos zijn eerste keuze om hand in hand over de baan te glijden. De andere Keitrappers zijn nu wel tevreden en vinden het een heel geschikt koppel. Ze houden elkaar goed in evenwicht, maken lange slagen en verbijten hun teleurstelling.
Deze 6 mannen moeten het gaan doen. Wekelijks naar de schaatsbaan in Enschede en als het echt gaat vriezen naar de Merentocht en de Weerribben Wiedentocht. Waar het lange baanschaatsen bijna is verworden tot een zaalsport, kunnen hier de echte mannen en vrouwen opstaan. Hier gaat het om! Dit is het echte werk.
Jammer genoeg moet Lau tussentijds afhaken. Maar als ervaren marathonschaatser en coach is hij van grote waarde voor het team. De groep wordt aangevuld met 2 Vragenderse schaatsers, Ciel Leemreize en Jan Hahné.
Kort voor vertrek wordt duidelijk dat Jos niet mee kan naar Oostenrijk. Als toeschouwer is hij aanwezig achter de webcam en de spanning loopt, ook in Lichtenvoorde hoog op. "Is de groep nog bij elkaar? Wie moet daar lossen? Kan hij weer aansluiten?"
 Dinsdag 25 januari; de eerste toertocht
Een onrustige nacht gaat vooraf aan de tocht der tochten. Een nacht waarin iedere schaatser bezoek krijgt van zijn moeder, die zachtjes met hem praat: "Doe je voorzichtig, dit kan toch niet goed voor je zijn jongen. Je hebt pas nog met griep in bed gelegen. En vorige week lag je nog op tafel bij de fysiotherapeut. Het is toch helemaal niet nodig om je nog te bewijzen. Doe toch wat minder, dadelijk val je nog. Kom maar hier, dan geef ik er een kusje op."
Maar 's morgens wordt gewoon de tas gepakt, de startnummers opgespeld en de neus om de deur gestoken om te voelen hoe koud het is. De mannen zijn hier om te schaatsen en dat gaat ook gebeuren. Daar helpt geen moedertje lief aan. Om 7 uur is het startschot en ongeveer 500 deelnemers vertrekken in het donker. Het is zo'n tien graden onder nul, met weinig wind. Prima omstandigheden voor een mooie dag. Al snel vormen zich groepjes en elke Keitrapper probeert in een zo goed mogelijke groep terecht te komen. Willy sluit zich aan bij de kopgroep. Nog nooit was hij zo goed voorbereid en hij gaat voor een nieuw persoonlijk record. In gestrekte draf wordt er volle bak gereden. Wat gaat dat hard, zal hij het volhouden?
De rondes zijn uitgezet over het grote en kleine meer van de Weissensee, samen 12.5km. Voor 200km. moeten er 16 rondes worden gereden. Wim verdeelt de route in gedachten in vieren. Eerst tot aan de brug, dan naar het achterste deel van het grote meer, terug naar de brug en verder naar de bocht over het kleine meer. Onderweg is er een prachtig uitzicht over de toppen van de Dolomieten. Er is nauwelijks gelegenheid om hiervan te genieten. Alle aandacht is nodig voor het ijs, de scheuren, het juiste ritme en het meegaan met de groep. "Wat is het nog een eind", verzucht Wim halverwege als de afstand al goed in de benen te voelen is.
Simon vindt het goed na ruim 100km. en stopt. Met een echt Elfstedenkruisje, gereden in 1986 in zijn bezit, is dat natuurlijk toch wat gemakkelijker. Het allermooiste kruisje is immers allang binnen. "Ik ben tevreden", zegt Simon en zo schaatst ieder voor zichzelf en streeft zijn eigen doelstelling na.
Jan gaat niet voor minder dan 200km. maar het is niet gemakkelijk. De rondetijden die zijn afgelegd en de rondes nog te gaan, worden zorgvuldig bij gehouden. Aan wilskracht ontbreekt het niet, maar het wordt onverbiddelijk half zes. De tijd dat je met de laatste ronde bezig moet zijn, omdat je anders te lang in het donker rijdt en het te gevaarlijk wordt. Jan redt het niet. Met 175 km stopt zijn missie.
Hoop en geloof in eigen kunnen flikkeren nog in zijn ogen: "Wie weet, vrijdag is er nog een kans...." De vrouwen van - zijn de supporters die onvermoeibaar de mannen naar voren schreeuwen. You still look sharp man! Je ziet er goed uit! Heya, heya, ga door! Laurens, de coach moedigt niet alleen aan, maar doet kopwerk waar dit nodig is en schreeuwt onderweg: ‘tene naor boaven', zodat je achterop de schaatsen blijft staan en de punt niet in de scheuren terecht komt.
Wim en Willy sluiten de dag, waarin de 200km. wordt geschaatst meer dan tevreden af. Willy heeft zijn PR: 7:48:27u. Nou dan kun je een knap stukkie schaatsen. Wim doet het in 9.36.35u. Wat een glorieus gevoel! Wat een overweldigend besef dat je lichaam dat kan!
    Vrijdag 28 januari; de tweede toertocht
Onze groep ‘tene naor boaven' heeft voor een week Weissensee geboekt. Dat betekent dat er twee keer een gelegenheid is om de toertocht van 200km. te schaatsen, op dinsdag en vrijdag. Op vrijdag zijn de omstandigheden echt winters. Een snerpende wind, sneeuw die gestaag naar beneden valt en twaalf graden vorst. Alles wordt weer zorgvuldig ingepakt; het luierbroekje om bevroren geslachtsdelen te voorkomen; de skibril tegen bevroren ogen en de kniebeschermers om zachter op het ijs te belanden. Ditmaal zijn er zo'n 1000 schaatsers aan de start. Allen gaan het gevecht tegen de elementen aan en willen de persoonlijke grenzen verleggen. Wat een wilskracht spreekt er uit al die koppen. Wat drijft hen, vraag ik me af. Maar als ik naar Willy en Jan kijk, weet ik het antwoord al: de uiterste wil om de eindstreep te halen. Jan en Willy gaan opnieuw voor 200km. Wim en Simon houden het op 100km. Simon doet dit in de mooie tijd van 4.53.21u. En wat nog opmerkelijker is, hij is geïnspireerd om toch nog een keertje voor 200km. te gaan. Wie weet in 2012!
Willy schaatst zijn tweede 200km., opnieuw in een prachtige tijd 7:56:58 u. Chapeau! Intussen schaatst Jan nog zijn rondjes. Binnen de Keitrappers is algemeen bekend dat Jan in aanleg 1 gen tekort komt. Het zogenoemde ‘opgeefgen'. Dit gen te moeten ontberen, maakt dat hij tochten die voor hem onmogelijk lijken te zijn, toch tot een goed einde brengt. De dood of de gladiolen, opgeven nooit! Maar wat doe je als de dag vordert op de Weissensee en er achter je geen leven is en voor je slechts de hel? Dan zijn daar nog Laurens en Jan Hahné. Zij doen vandaag wat ze kunnen onder het motto: Gaat schaatsen om uw Medemensch te helpen! En dan is daar nog dat meisje. Jan heeft zijn eigen meisje, ook in een rood jasje. De hele dag blijft ze bij hem. Ciel, zijn muze voor vandaag.
Vuurwerk ontploft boven de Weissensee als Jan zijn laatste ronde ingaat. Hij gaat het redden! Onderweg wordt er nog gezongen. Emoties en felicitaties als hij over de streep is, in de tijd van 11.14.16u.
Iedereen heeft zijn missie volbracht, het is klaar. Wat een helden!
Groep ‘tene naor boaven'
|