Dit jaar werd ik op vrijdag 11 september al vroeg wakker in een hotelkamer in een pittoresk bergdorpje "Stilfs" in de Dolomieten. Mijn vriend Peter had zijn wekker al vroeg af laten gaan. Vandaag was de dag waar we met 130 fietsers, waaronder 8 keitrappers, al een jaar lang naar toe leefden. Vandaag moest de beruchte "Stelviopas" beklommen worden.

In het kader van het 25-jarig jubileum van het streekziekenhuis SKB was een jaar geleden, het idee geboren om voor een goed doel, "de Stelvio", een berg in de Dolomieten te beklimmen met een fiets. Er werd een "kerngroep"in leven geroepen, die zich bezighield met de ( achteraf zeer intensieve, maar uitstekend georganiseerd ) voorbereiding van dit evenement. Men had zich al snel als doel gesteld minimaal EUR 100.000,00 binnen te halen voor stichting "Spieren voor Spieren". Personeelsleden en introducees konden zich hiervoor opgeven. Ik werd door Peter ( verbandmeester in het SKB) en lid van de "Kerngroep" een jaar geleden uitgenodigd om deze uitdaging aan te gaan. Deze kans wou ik natuurlijk niet laten glippen.

Tijdens een eerste informatieavond kwam ik ook enkele andere keitrappers/sters tegen. Bernadette Dusseldorp, Ellie Halink, Margriet klein Falckenborg, Astrid Veerbeek, Adri Graven en onze hardlopende fietser Johan Smeulders waren ook wel in voor de beklimming van deze pukkel met 48 haarspeldbochten met 2300 hoogtemeters in 25 km. Deze avond werd ons wel duidelijk dat we ons terdege moesten voor bereiden voor dit klimmetje.

Bij een blik vanaf het balkon zag ik dat er buiten al veel fietsers zenuwachtig in de weer waren met hun fietsen, er heerste al een gezonde spanning. Het was nog iets bewolkt, maar verder weg op een hoge bergtop schenen de eerste zonnestralen al.

Na ons vroege ontbijt maakten we ons verder klaar voor de start welke rond 10.00 uur in dorp Prato, in het dal gegeven zou worden. Maar voor deze start werden we eerst nog door de burgermeester van ons slaapdorp ( elk dorp heeft hier schijnbaar een burgermeester) vanaf ons balkon, bemoedigend toegesproken.

In groepjes werden we vervolgens "losgelaten" voor de afdaling van 6 km. naar Prato. In de afdaling nam ik mijn uitgestippelde tactiek voor de beklimming nog door.....rustig beginnen...eigen tempo....niet gek laten maken door Johan S..... veel drinken en op tijd eten......denk aan je sponsoren en het goede doel.......en vooral niet afstappen.

Op een parkeerplaats in Prato zou het startschot gegeven worden door de loco-burgemeester  (hebben ze daar ook) van Prato. Peter Spekschoor had inmiddels een spandoek van de "Rabobank" opgehangen en het begon nu echt spannend te worden. Voorzichtig aan werden de startposities al ingenomen.....er werd nog snel wat gegeten en even geplast  tussen nabij gelegen struiken. Sommige rijders deden nog snel de helm af, "met het klimmen heb je er alleen maar last van". Ik wenste de "Keitrapdames" nog snel succes.

Het is nog voor tienen......nog snel een foto maken met de hele groep!!....fietsen werden aan de kant gezet... mooie startposities werden weer prijs gegeven....en de hele groep verzamelde zich in het midden van de parkeerplaats, met op de achtergrond de verschrikkelijke berg waar het allemaal ging .

Na het maken van de foto's nam ik weer snel mijn positie, direct onder de vlag, naast Johan in. Johan poseerde nog even voor extra foto's gemaakt door  Britta, één van de wel 30 supporters/fotograven/verzorgers.

Om me heen kijkend zie ik vooral "snel uitziende" jongens, met naar mijn inschatting betere klimcapaciteiten dan ik heb. Hoewel we vandaag in principe met zijn allen fietsen voor het goede doel, en deze klim absoluut geen wedstrijd was, was er wel een soort "wedstrijdspanning" voelbaar. Iedere individuele fietser was benieuwd naar zijn eigen prestatie, en iedereen heeft zijn kilometerteller al op "scherp" gezet. Even na tienen wordt dan toch eindelijk het startschot gelost.

Toegejuicht door de vele supporters en enkele politieagenten fietsen we op de eerste kruising aan. Enkele fietsers voor aan willen in hun enthousiasme rechtsaf slaan, terwijl we eerst links moeten??!!.... volop geschreeuw van "links....links"...er word snel geanticipeerd, we gaan gelukkig de goede kant op. Ik had me voorgenomen vooraan te starten en zeker de eerste 10 kilometers eigen tempo te fietsen. We fietsen al gauw met een groepje van 5-6 man het dorp uit. Johan neemt brutaal de kop van het groepje en hij bepaald het tempo. .. ik denk: niet op Johan letten, zijn manier van ""intervalfietsen" ken ik onderhand....dat hou ik echt niet vol??!! .....Mijn gedachten gaan een maand terug, en ik herinner mij een trainingsrit met enkele keitrappers waarbij Johan "nog geen vals plat" op kwam?!......waar haalt hij het lef vandaan om zo hard van start te gaan??!!

Buiten het dorp laat ik langzaam het groepje vooruit gaan...misschien zie ik ze straks als het echt begint wel weer terug....In de eerste kilometers komen nog enkele snelle jongens voorbij...maar ik laat me niet gek maken en blijf in eigen tempo fietsen. Dat de klim van de Stelvio niet alleen voor fietsers populair is, blijkt mij al uit de eerste kilometers. De motoren vliegen ons voorbij en in een tunnel komen met veel kabaal een serie mooie ferrari's, in verschillende kleuren, in tegen.

Na ongeveer 8 km beginnen de eerste van de 48 scherpe haarspeldbochten, nu gaat het pas echt omhoog.

In het dorpje Trafoi, staan de eerste supporters klaar met bidons en repen en natuurlijk de nodige aanmoedigingen. Ik zie ook nog een volgauto van SKB staan, bestuurd door Jos Dusseldorp. Jos is vandaag persoonlijk chauffeur van "onze vliegende reporter Ellie Halink" ( Ellie kon vanwege een onfortuinlijke valpartij in haar vakantie helaas niet meefietsen) Ellie verzorgt een live verslag van de klim op de radio van het SKB. Ik zou ze onderweg nog vaker zien.

Inmiddels kom ik bij de volgende haarspeldbochten, de bochten worden steeds scherper en volgen elkaar steeds sneller op. Ik fiets nog tussen de bomen. Bij een recht stukje weg ontstaat er een kleine file van auto's. Ik zie vooraan een camper achteruit rijden....de camper moet ruimte maken voor een grote "streekbus" die naar beneden moet, dat wordt "millimeterwerk"!!! Ik vloek in mij zelf...als stil ga staan ben ik mijn  ritme kwijt...ik rij langs de auto's en kan gelukkig nog net tussen de camper en stilstaande bus door. Ik pak mijn ritme weer op. Een paar bochten verder staan weer een paar auto's stil, ik zie nog net dat een motorrijder zijn goed bepakte motor overeind zet en iets verder veilig aan de buitenkant van de bocht neerzet. Zijn bijrijdster loopt met een topkoffer in de handen naar hem toe. De scherpe bochten zijn zelfs met de motor niet makkelijk te doen. De auto's rijden weer verder. Ik kan gelukkig doorfietsen en passeer de schadeopnemende motorrijders.

Al fietsende ben ik de boomgrens gepasseerd.  Ben al diverse supportergroepjes tegengekomen, die elk op hun eigen wijze alle fietsers aanmoedigen. Achteraf hoorde ik dat er zelfs supporters stonden met stok, touw en koek eraan, zodat we konden koekhappen. ( Foto gemaakt door Domien Esselink stond in Gelderlander ) .....of ze stonden er nog niet toen ik op dat punt langs fietste??....of ik had het te zwaar met fietsen??....maar ik heb ze niet zien staan!!

Ik heb inmiddels zicht op de imposante top van de berg, moet nog wel ongeveer 8 kilometer en een 20 bochten, maar ik probeer toch af en toe een glimp van de mooie omgeving op te vangen. Johan heb ik al lang niet meer in zicht.....denk ook dat ik hem voor de top niet meer zie. Ik mik op een andere fietser voor me, maar nadat ik eerst iets op hem in liep, wordt de afstand toch weer iets groter, ik zal het toch alleen moeten doen.

De bochten volgen elkaar steeds sneller op, maar ze lijken steeds steiler te worden. Tussen bocht 4 en bocht 3 wordt het nog even erg steil, helaas kan ik niet meer kleiner schakelen, fiets al 15 km op het kleinste verzetje.

Moet zorgen dat ik blijf trappen ondanks de verzuring, ijlere lucht en verhoogde hartslag. Eindelijk ga ik de laatste bocht door....het eindpunt nadert....ik zie onze "cameraman" al in een flauwe bocht staan...kan nog lichtjes een glimlach produceren als ik hem passeer....nog 100 meter doordouwen.

Bij de eindstreep aangekomen word ik meteen opgevangen door juichende supporters en Britta en Johan.

Mijn teller geeft aan dat ik 2 uur en 15 minuten heb moeten strijden om de berg te bedwingen, Johan was me helaas wel enkele minuten voor, maar ik ben trots op mijn eigen prestatie.

De indrukwekkende top was gehaald. Hierboven was het een komen en gaan van auto's, motoren en fietsers.

Na het aantrekken van warme kleding, werd ik door Britta meteen naar het Bord "Stelvio" gedirigeerd....mijn prestatie moest natuurlijk wel met een foto vastgelegd worden.......voor het bord staand kon ik niet vermoeden dat ik een dag later weer, met Peter en Johan voor dit bord zou staan.

Bij de finish druppelden de "SKB-rijders" binnen.

Aan de overkant van de weg stappen Jos Dusseldorp en reporter Ellie uit hun auto. Zij feliciteren mij met mijn prestatie en Jos deed de uitspraak: "met de auto had ik al moeite met de berg, laat staan met de fiets". ('s avonds bekent hij dat hij het toch jammer vond de berg niet met de fiets beklommen te hebben.) Ook de eerste "keitrapster" was inmiddels gefinisht. Het was Bernadette, die nog geen 20 minuten na mij (als tweede dame van alle gestarte dames) over de streep kwam. De overige "keitrapdames" lieten nog even op zich wachten, maar iets meer dan drie uur na de start waren alle keitrappers binnen.

Peter, die als laatste van alle SKB-rijders gestart was (hij moest het spandoek nog weghalen), was ergens tussen de keitrapdames gefinisht. Hij is vandaag degene die waarschijnlijk de meeste Stelviobeklimmers heeft ingehaald.

Johan en ik maken ons langzamerhand klaar voor de afdaling, het begint al bewolkt te worden en we hebben geen zin in een nat pak, het was zo al koud genoeg boven. Voldaan lieten wij ons van de prachtige berg "vallen"!!!!

Vrijdag 6 november 2009  11.30 uur

Sta in "de Orangerie" in Ruurlo na te genieten van een lasershow en een optreden van Candy Dulfer (gekleed in een prachtig galajurkje) met de band "Beethoven", die zojuist een uitvoering van de klassieker "Pick up the Pieces" van de Average White Band hadden laten horen. Ik voel me weer heel even 25 jaar jonger.

Inmiddels staat de kerngroep op het podium. Na diverse dankbetuigingen van verschillende mensen kwam de grote onthulling.....het hele project had maar liefst €175.000,00 voor "Spieren voor Spieren" opgeleverd.

Een prachtige afsluiting van een perfect georganiseerd "fietsproject".

De fantastische klim op de "Stelvio" zal vanaf heden (als het aan mij ligt) bij elke verjaardag van mijn dochter, een onderwerp van gesprek zijn!!!

Ps. Voor meer foto's van dit hele evenement (incl. Candy Dulfer) kun je terecht op de site van "SKB Stelvio 2009".

Angelo Vos