De volgende ochtend kan het peloton van start. Het weer is opgeklaard, de fietsen geprepareerd en de bandenspanning gecontroleerd. Maar dan is er ook de twijfel: "Wat kan ik vandaag; zal ik goed genoeg zijn; wat kunnen de anderen?" De mountainbikers verdelen zich over vier groepen en gaan richting Winterberg. Hier wachten lichte routes voor de recreatieve biker. Mariel en Marja ondergaan hier een totaal nieuwe ervaring en worden steeds enthousiaster over de mogelijkheden van de mountainbike. Helaas komt Mariel ten val, maar de Duitse arts heeft veel vertrouwen in haar kunnen. Naar zijn zeggen heeft hij de drain en de hechting zodanig gelegd, dat zij de volgende morgen weer kan biken. Gelukkig is Mariel verstandiger. De zware trajecten zijn er voor de ervaren Keitrapper, die hier tot de grenzen van zijn conditie kan gaan. De regen heeft het parcours zwaar en glad gemaakt, maar toch wordt de gehele route van 60km. afgelegd. De leden kennen elkaar en waar ze elkaar thuis al geen meter cadeau geven, doen ze dat hier helemaal niet. Er wordt goede strijd geleverd. Als Peter Domhof, alias 'Tom Boonen' als eerste boven wil zijn, dan wordt hij niet gelanceerd door zijn ploeggenoten zoals in het profpeloton. Nee, bij de Keitrappers wordt hij aan alle kanten ingesloten en moet hij maar zien dat hij er langs komt. De dood of de gladiolen, alles of niets. De wegfietsers gaan met twee groepen op weg, onder leiding van begeleiders die een route hebben uitgestippeld. Maar het vinden van de juiste route valt nog niet mee. "De eerstvolgende, beetje redelijke weg rechtsaf", horen we regelmatig; het geeft verwarring en hilariteit. Er wordt gefietst over drukke wegen, maar ook over die machtig mooie binnendoor weggetjes, waar je niets anders hoort dan het steunen van de fiets als het omhoog gaat en het suizen van de banden tijdens de afdaling. We kennen hier geen aansprekende ‘bergen' zoals de Keutenberg of de Cauberg, maar ontmoeten hellingen die hier niet voor onder doen. Er wordt gedebatteerd over de steilheid, is het tien, vijftien, twintig procent? "Minstens, want mijn tandjes' waren op en ik moest lopen". Lopen? "Nee, dat nooit, als ik dan toch een fiets bij me heb, dan kan ik die ook wel gewoon gebruiken..." Ook de wandelaars splitsen zich. Een groep maakt een flinke tocht van ongeveer zestien km. Een andere groep reist meteen af naar Winterberg, adopteert de chauffeur en duikt met hem onder in het bruisende stadsleven. Ja, deze chauffeur kunnen we gerust weer vragen volgend jaar, mits de vrouwen meegaan natuurlijk.

De zaterdagavond begint met de barbecue. De organisatie heeft een extra portie vlees besteld en dat is maar goed ook. De voorzitter zelf zorgt voor de braai en verstrekt de worstjes per strekkende centimeter. Zo kunnen we er natuurlijk wel extra lang van genieten. En dan is er de bonte avond. Iedereen heeft een cadeautje meegebracht; er wordt een grote kring gevormd en Andre en Henk nemen de leiding over. Met het werpen van de dobbelsteen, moet ofwel het cadeau worden doorgegeven, dan wel geruild of uitgepakt, of er moet een Schnaps worden gedronken. Al snel wordt duidelijk welk cadeau heel gewild is. De schort met een flinke boezem is bij de mannen het meest in trek; de vrouwen gaan voor iets onduidelijks wat lijkt op een olifant, maar waarvan ik nu nog niet weet wat het precies is. Ook het cadeau van Willem is aanvankelijk gewild, maar toen zat er nog een mooi en veelbelovend papiertje om. Nadat het is uitgepakt, is de belangstelling toch wat minder geworden. Kortom het gaat nergens over, maar dat was nou precies de bedoeling.

De volgende morgen is de eerste schade van fietsinspanningen, in combinatie met drank en slechte nachtrust al zichtbaar bij sommigen. Geleidelijk aan wordt duidelijk wat zich 's nachts op de 6- persoonskamers afspeelt. Alles wordt niet verteld, maar zeker is dat Simon niet langer alleen staat en zich in goed gezelschap weet van meer snurkende mannen (soms zelfs synchroon) en vrouwen. Ja, er blijft weinig verborgen in een dergelijk weekend. Na het ontbijt wordt het dan toch droog en we kunnen nog mooie fietstochten maken. De mountainbikers zoeken hun weg in de directe omgeving en knopen korte, uitgezette routes van enkele kilometers aan elkaar vast. De wegfietsers kunnen de tweede dag de mooie (pittige) weggetjes terugvinden, waar Harold en Wilbert hun meidenploeg positief motiveren door op te merken dat de Stelvio tien keer zo lang en minstens zo steil is. Nog even niet aan denken nu, dat is pas over vier maanden. Wij gaan eerst nog voor een extra trainingsrondje door de dorpjes Ober- Unter- en Mittelneger, om daar alle moois te bekijken. De groep met wandelaars kiest voor een boottocht over de Biggesee. Zondagmiddag wordt de finishlijn definitief getrokken en de terugreis kan beginnen. De deelnemers hebben genoten van heerlijke dagen en veel gezelligheid. Dank is verschuldigd aan de organisatie, aan Anton en Johan voor de ondersteuning en aan de begeleiders die de verantwoordelijkheid voor de routes op zich hebben genomen.

De wielertoerclub Keitrappers kan zich weer opmaken voor het volgende hoogtepunt: de grote Sponsor Spektakel Toer op en rond de markt van Lichtenvoorde op zondag 28 juni. Tijdens dit evenement wordt er gefietst voor de stichting "Spieren voor Spieren" ofwel gezonde spieren voor zieke spieren. Lekker sportief onderweg voor jezelf, maar ook voor het goede doel. In 2009 is er veel om van te genieten bij de Keitrappers; een jubileumjaar waardig.